Zmieniona hemoglobina

Zmieniona hemoglobina nie może wtedy wiązać się z tlenem, co prowadzi do niedotlenności krwi ze wszystkimi właściwymi skutkami w tkankach. Klinicznie można odróżnić dwie postacie niedotlenności krwi: jedną, której wyrazem jest sinica sina i drugą postać, której wyrazem jest sinica szara. Niedotlenność krwi z sinicą siną cechuje sine zabarwienie skóry, z sinicą zaś szarą – popielate. Postać siniczna niedotlenności krwi rozwija się zwykle w związku z upośledzeniem nasycenia tlenem -krwi w płucach oraz na tle zaburzeń w krążeniu krwi. Krew w tych stanach zawiera znacznie więcej zredukowanej hemoglobiny niż w stanach prawidłowych. Continue reading „Zmieniona hemoglobina”

Zaburzenia oddychania pochodzenia osrodkowego

Jeżeli w ustroju nagromadzi się więcej zasad i pH krwi przesunie się w stronę zasadową, to pobudliwość ośrodka oddechowego, obniża się, ruchy oddechowe stają się rzadsze, co pozwala na nagromadzenie się W ustroju kwasu węglowego wiążącego nadmiar zasad. Zaburzenia oddychania pochodzenia ośrodkowego powstają nie tylko wtedy, kiedy na ośrodek oddechowy działają kwaśne lub zasadowe wytwory przemiany materii, w związku, z czym zmienia on swoje oddziaływanie. Obniżona zawartość tlenu we krwi i zmniejszone dostarczanie go do mózgu także zakłócają czynność oddychania. Znaczne zubożenie krwi w tlen, jak również znaczne nagromadzenie się w niej dwutlenku węgla powoduje porażenie ośrodka oddechowego. Porażenie to następuje nie tylko wskutek bezpośredniego wpływu tych gazów na ośrodek oddechowy, lecz także drogą odruchu w wyniku podrażnienia chemoreceptorów w zatoce szyjnej i łuku tętnicy głównej. Continue reading „Zaburzenia oddychania pochodzenia osrodkowego”

Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka koncowych oddechów

Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka końcowych oddechów powstałych z powodu podrażnienia mniej pobudliwych ośrodków w rdzeniu kręgowym, biorącym udział w czynności mięśni oddechowych, i wreszcie całkowite porażenie czynności układu oddychania. Zjawisko zamartwicy rozwija się szybko i trwa u człowieka przeciętnie około 3-4 minut. Czynność serca po porażeniu oddechu utrzymuje się zwykle około 4–8 minut. Zamartwica szybko rozwijająca się powstaje przede wszystkim wtedy, kiedy dostęp powietrza do dróg oddechowych zostaje nagle zahamowany w przypadkach duszenia się, topienia, w ostrym obrzęku krtani lub jej zamknięciu wskutek gwałtownych skurczów mięśni, a także wtedy, kiedy drogi oddechowe zostają zamknięte ciałem obcym, Jeżeli upośledzenie wymiany gazowej zwiększa się stopniowo, to zamartwica może trwać aż do chwili wyczerpania się zdolności czynnościowej mechanizmów przystosowania. Do zamartwicy prowadzą również duże krwotoki, obniżenie zdolności dysocjacji hemoglobiny, np. Continue reading „Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka koncowych oddechów”

ZABURZENIA ODDYCHANIA PRZY ZMIANACH SKLADU POWIETRZA ATMOSFERYCZNEGO

ZABURZENIA ODDYCHANIA PRZY ZMIANACH SKŁADU POWIETRZA ATMOSFERYCZNEGO Zaburzenia oddychania powstają nie tylko wtedy, kiedy toczą się procesy patologiczne w układzie oddychania i innych elementach biorących udział w oddychaniu, lecz również wtedy, kiedy zmienia się skład powietrza atmosferycznego. Wiemy, że zawartość tlenu w powietrzu może ulegać zmianom. Obniżenie się zawartości tlenu w powietrzu występuje na dużych wysokościach, co jest związane z obniżonym ciśnieniem baronetrycznym. Zawartość tlenu w powietrzu oddechowym może również być mniejsza przy zwykłym ciśnieniu atmosferycznym, przede wszystkim zaś wtedy, kiedy ustrój znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym i zużywa znajdujący się w nim tlen lub też w specjalnych warunkach doświadczalnych. Obniżone ciśnienie barometryczne powoduje zmniejszenie się ciśnienia parcjalnego tlenu w powietrzu wdechowym, wskutek czego zostaje zakłócona wymiana gazów w płucach gdyż zmienia się wtedy ciśnienie parcjalne gazów w powietrzu pęcherzykowym. Continue reading „ZABURZENIA ODDYCHANIA PRZY ZMIANACH SKLADU POWIETRZA ATMOSFERYCZNEGO”

Przemiana materii w glodzie tlenowym

Przemiana materii w głodzie tlenowym odbywa się nieprawidłowo i powstaje dużo kwaśnych, niedotlenionych wytworów pośredniej przemiany materii. Prowadzi to do powstawania kwasicy, zmiany pH ośrodka oddechowego w stronę kwaśną, co wywołuje stan jego podrażnienia i w wyniku wzmożenia ruchów oddechowych. Wzmożenie oddychania częściowo tylko wyrównuje kwasicę prze wyzbycie się dwutlenku węgla. Nagromadzone, bowiem kwaśne wytwory pośredniej przemiany materii mięśni powstałe z glikogenolizy i innych przemian nie mogą być utlenione z powodu niedotlenności krwi i powodują powstawanie kwasicy niegazowe j, groźnej dla życia. Sprzyja temu wyzbycie się zasobów zasad w okresie zasadowicy. Continue reading „Przemiana materii w glodzie tlenowym”

Rozwijajaca sie w przebiegu uposledzonego utleniania kwasica

Rozwijająca się w przebiegu upośledzonego utleniania kwasica powoduje powstawanie zaburzeń w krążeniu z przepełnieniem krwią narządów wewnętrznych i wzmożoną czynnością serca, którego rytm po krótkim okresie zwolnienia na początku rozwoju objawów chorobowych w dalszym ich przebiegu znacznie się przyspiesza. Człowiek wytrzymuje średnio ciśnienie 5-7 atmosfer powietrza, co zależy od wrażliwości osobniczej i stanu krążenia i oddychania. Przejście nagłe ze zwiększonego ciśnienia atmosferycznego do normalnego może wywołać liczne objawy chorobowe, gdyż rozpuszczone we krwi gazy wydzielają się w postaci pęcherzyków gazowych dając w wyniku zatory. Największą rolę w powstawaniu zatorów gazowych odgrywa azot. Dwutlenek węgla i tlen są w zasadzie związane we krwi, natomiast azot jest rozpuszczony w tłuszczu i lipidach, dlatego też znajduje się go dużo w mózgu i nerwach. Continue reading „Rozwijajaca sie w przebiegu uposledzonego utleniania kwasica”

Teoria Warburga

Jak wynika z tej teorii, utlenianie może się odbywać nawet w warunkach beztlenowych, a koniecznym warunkiem jego przebiegu jest obecność enzymu i związku, który chciwie łączy się z wodorem. Teoria Warburga twierdzi, że zasadniczą podstawą procesu utleniania jest aktywowanie tlenu. Tlen uczynnia oksydaza w postaci wyodrębnionego przez Warburga enzymu oddechowego. Mimo pozornych sprzeczności obie wspomniane teorie uzupełniają się i obecnie w schemacie utleniania tkankowego uwzględnia się obie teorie. W procesie, bowiem utleniania ważną rolę odgrywają wykryte przez Kejlina enzymy – cytochromy, które aktywują zarówno wodór, jak i tlen. Continue reading „Teoria Warburga”

Niedotlennosc tkanek przewlekla

Niedotlenność tkanek przewlekła występuje u ludzi przebywających długotrwale na wielkich wysokościach oraz u tych, którzy ulegają stałemu zatruwaniu się jadami działającymi na komórki. Niedotlenność tę cechują objawy zmęczenia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Osłabienie procesów utleniających w tkankach prowadzi do niezupełnego spalania kwaśnych wytworów przemiany materii i powstaje wtedy kwasica niegazowa. Może ona być wyrównana przez wzmożenie oddychania płucnego i uruchomienie zasobów zasad, co utrzymuje pH krwi w granicach prawidłowych. Pogłębienie się zaburzeń oddychania tkankowego nie pozwala już na wyrównanie kwasicy pH krwi przesuwa się wtedy w stronę kwaśną i dochodzi do ciężkiego zatrucia ustroju i jego śmierci. Continue reading „Niedotlennosc tkanek przewlekla”

Porównawcza skuteczność strategii rewaskularyzacji

Pozostają pytania dotyczące porównawczej skuteczności przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) i pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG). American College of Cardiology Foundation (ACCF) i Society of Thoracic Surgeons (STS) współpracowały w celu porównania wskaźników długoterminowego przeżycia po PCI i CABG. Metody
Połączyliśmy Rejestr danych dotyczących chorób sercowo-naczyniowych ACCF i bazę danych STS dla dorosłych z kardiochirurgią z danymi o roszczeniach z centrów usług Medicare i Medicaid na lata 2004-2008. Wyniki porównano z zastosowaniem oceny skłonności i korekty zmniejszyć stronniczość wyboru leczenia. Continue reading „Porównawcza skuteczność strategii rewaskularyzacji”

Porównawcza skuteczność strategii rewaskularyzacji AD 6

Pokazuje metodę, która może być użyta do określenia, czy niezmierzony binarny czynnik ryzyka mógłby wyjaśnić współczynnik ryzyka tej wielkości. Oś x reprezentuje hipotetyczną częstość występowania niezmierzonego zakłócenia w populacji PCI, a oś y przedstawia hipotetyczny współczynnik ryzyka dla śmiertelności związanej z tym czynnikiem zakłócającym. Zakrzywione linie wskazują hipotetyczną częstość występowania (5%, 10%, 20%, 30% lub 40%) potencjalnego zakłócenia w grupie CABG. Na przykład, jeśli niezmierzony czynnik ryzyka był obecny u 10% pacjentów w grupie CABG (zielona linia zakrzywiona) i u 20%, 35% lub 50% pacjentów w grupie PCI, to współczynnik ryzyka być wymagane, aby niezamierzony czynnik zakłócający uwzględnił obserwowane zmniejszenie ryzyka za pomocą CABG (tj. Continue reading „Porównawcza skuteczność strategii rewaskularyzacji AD 6”