Rozrost tkanek

Dalsze badania z hodowlami tkanek wykazały, że nie istnieje żadna swoistość indywidualna w tym zjawisku. Znaczy to, że każda płodowa tkanka ma zdolność wzmagania wzrostu niezależnie od tego, czy działa ma tkankę dojrzałą tego samego gatunku zwierzęcia, czy nie. Nie tylko jednak wyciągi z tkanki płodowej posiadają tę właściwość. Posiadają ją również wyciągi z tkanek młodych oraz dojrzałych zwierząt. Istnieje więc pewne ciało, które pobudza rozrost komórek. Continue reading „Rozrost tkanek”

ZABURZENIA ODDYCHANIA W SCHORZENIACH OPLUCNEJ

ZABURZENIA ODDYCHANIA W SCHORZENIACH OPŁUCNEJ Czynność oddychania ulega często zmianom w związku ze schorzeniami opłucnej. Najczęstszą sprawą chorobową opłucnej jest jej zapalenie, któremu towarzyszy gromadzenie się w jamie opłucnowej wysięku włóknikowego, surowiczego, krwistego lub też ropnego. Włóknikowe zapalenie opłucnej cechuje to, że włóknik odkłada się na powierzchni listków opłucnowych i płyn wysiękowy zbiera się w małej ilości w jamie opłucnej. Listki opłucnej nie są wtedy gładkie i przy oddechu ocierają się o siebie chropowatą powierzchnią dając osłuchowo szmer tarcia. Stan zapalny podrażnia zakończenia nerwów czuciowych w opłucnej i drogą odruchową powstaje zmiana ruchów oddechowych, szczególnie po tej stronie, po której rozwija się zapalenie. Continue reading „ZABURZENIA ODDYCHANIA W SCHORZENIACH OPLUCNEJ”

ODMA PIERSIOWA

ODMA PIERSIOWA Prócz zmian zapalnych opłucnej zarówno suchych, jak i wysiękowych, wywołujących zaburzenia oddychania, istnieją jeszcze inne chorobowe stany opłucnej, a mianowicie takie, w których do jamy opłucnowej dostaje się powietrze i powstaje tzw. odma pneumothorax. Powietrze może przedostać się do jamy opłucnowej z zewnątrz po zranieniach klatki piersiowej lub zniszczeniu jej odcinków przez nowotwór lub ropień. Powietrze z płuca może przedostać się w przypadkach jam gruźliczych, ropni płuc zgorzeli tkanki płucnej, po przebiciu ropniaka z opłucnej do płuca, czyli wtedy, kiedy powstaje komunikacja między opłucną a drogami oddechowymi po uszkodzeniu opłucnej pokrywającej płuco. Niekiedy, bardzo zresztą rzadko, powietrze może się przedostać do opłucnej po pęknięciu zdrowego płuca wskutek nadmiernego wysiłku fizycznego lub gwałtownego kaszlu. Continue reading „ODMA PIERSIOWA”

Zapalenie wysiekowe oplucnej

Zapalenie wysiękowe opłucnej z gromadzeniem się płynu zarówno surowiczego, jak i ropnego w opłucnej utrudnia rozszerzanie się płuc podczas wdechu, gdyż ulega ono mniejszemu lub większemu uciśnięciu, w zależności od ilości płynu wysiękowego. Zmniejszenie się powierzchni oddechowej płuc jest proporcjonalne do ilości płynu znajdującego się w opłucnej. Powoduje to kompensacyjne zwiększenie się ruchów oddechowych przy uruchomieniu pomocniczych mięśni oddechowych, których praca znacznie się wtedy wzmaga prowadząc do ogólnego zmęczenia. Ciśnienie ujemne w opłucnej mimo obecności płynu utrzymuje się, lecz już na liczbach bliskich zera, czyli nie tak niskich jak w stanach prawidłowych. Powoduje to utrudnienie wdechu. Continue reading „Zapalenie wysiekowe oplucnej”

Adrenalina wprowadzona do naczyn obwodowych

W zjawisku powstawania bezdechu odgrywa rolę również adrenalina powstająca w nadmiarze wskutek podrażnienia dwutlenkiem węgla nadnerczy i przechodząca do krwi. Adrenalina wprowadzona do naczyń obwodowych powoduje, bowiem drogą, odruchowego podrażnienia nerwu błędnego zahamowanie czynności ośrodka oddechowego i wystąpienie bezdechu Czubalski. Ośrodek naczyniowy ulega porażeniu, jako bardziej wrażliwy na zmiany zawartości dwutlenku węgla we krwi. Równocześnie powstaje pobudzenie jąder nerwu błędnego w rdzeniu przedłużonym zarówno drogą bezpośrednią przez działanie na nie dwutlenku węgla, jak i drogą odruchu z kory mózgowej i z układu pressoreceptorów. W okresie drugim widzimy, więc bezdech, spadek ciśnienia krwi i zwolnienie czynności serca. Continue reading „Adrenalina wprowadzona do naczyn obwodowych”

Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka koncowych oddechów

Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka końcowych oddechów powstałych z powodu podrażnienia mniej pobudliwych ośrodków w rdzeniu kręgowym, biorącym udział w czynności mięśni oddechowych, i wreszcie całkowite porażenie czynności układu oddychania. Zjawisko zamartwicy rozwija się szybko i trwa u człowieka przeciętnie około 3-4 minut. Czynność serca po porażeniu oddechu utrzymuje się zwykle około 4–8 minut. Zamartwica szybko rozwijająca się powstaje przede wszystkim wtedy, kiedy dostęp powietrza do dróg oddechowych zostaje nagle zahamowany w przypadkach duszenia się, topienia, w ostrym obrzęku krtani lub jej zamknięciu wskutek gwałtownych skurczów mięśni, a także wtedy, kiedy drogi oddechowe zostają zamknięte ciałem obcym, Jeżeli upośledzenie wymiany gazowej zwiększa się stopniowo, to zamartwica może trwać aż do chwili wyczerpania się zdolności czynnościowej mechanizmów przystosowania. Do zamartwicy prowadzą również duże krwotoki, obniżenie zdolności dysocjacji hemoglobiny, np. Continue reading „Trzeci okres zamartwicy cechuje kilka koncowych oddechów”

Przemiana materii w glodzie tlenowym

Przemiana materii w głodzie tlenowym odbywa się nieprawidłowo i powstaje dużo kwaśnych, niedotlenionych wytworów pośredniej przemiany materii. Prowadzi to do powstawania kwasicy, zmiany pH ośrodka oddechowego w stronę kwaśną, co wywołuje stan jego podrażnienia i w wyniku wzmożenia ruchów oddechowych. Wzmożenie oddychania częściowo tylko wyrównuje kwasicę prze wyzbycie się dwutlenku węgla. Nagromadzone, bowiem kwaśne wytwory pośredniej przemiany materii mięśni powstałe z glikogenolizy i innych przemian nie mogą być utlenione z powodu niedotlenności krwi i powodują powstawanie kwasicy niegazowe j, groźnej dla życia. Sprzyja temu wyzbycie się zasobów zasad w okresie zasadowicy. Continue reading „Przemiana materii w glodzie tlenowym”

Rozwijajaca sie w przebiegu uposledzonego utleniania kwasica

Rozwijająca się w przebiegu upośledzonego utleniania kwasica powoduje powstawanie zaburzeń w krążeniu z przepełnieniem krwią narządów wewnętrznych i wzmożoną czynnością serca, którego rytm po krótkim okresie zwolnienia na początku rozwoju objawów chorobowych w dalszym ich przebiegu znacznie się przyspiesza. Człowiek wytrzymuje średnio ciśnienie 5-7 atmosfer powietrza, co zależy od wrażliwości osobniczej i stanu krążenia i oddychania. Przejście nagłe ze zwiększonego ciśnienia atmosferycznego do normalnego może wywołać liczne objawy chorobowe, gdyż rozpuszczone we krwi gazy wydzielają się w postaci pęcherzyków gazowych dając w wyniku zatory. Największą rolę w powstawaniu zatorów gazowych odgrywa azot. Dwutlenek węgla i tlen są w zasadzie związane we krwi, natomiast azot jest rozpuszczony w tłuszczu i lipidach, dlatego też znajduje się go dużo w mózgu i nerwach. Continue reading „Rozwijajaca sie w przebiegu uposledzonego utleniania kwasica”

Zaburzenie oddychania tkankowego

Zaburzenie oddychania tkankowego z przyczyn zewnętrznych powstaje wtedy, kiedy przedostaną się do ustroju ciała wpływające ujemnie na procesy utleniania tkankowego. Jedne z tych ciał zmniejszają utlenianie przez łączenie się ich z tlenem, jak np. fosfor, drugie zaś zahamowują proces utleniania przez swój wpływ na enzymy lub układy enzymatyczne komórek, jak np. połączenia cyjanowe, siarkowodór i inne. Również ciała trujące powstające w przebiegu chorób zakaźnych mogą doprowadzić do zmniejszenia oddychania tkankowego albo przez łączenie się ich z tlenem, wskutek czego za mało tlenu przechodzi do komórek, albo też przez unieczynnienie enzymów komórkowych biorących udział w oddychaniu. Continue reading „Zaburzenie oddychania tkankowego”

ODDYCHANIE TKANKOWE

ODDYCHANIE TKANKOWE Oddychanie tkankowe, dawniej zwane oddychaniem wewnętrznym, jest procesem, w którym gazy przechodzą z krwi do tkanek i z nich z powrotem do krwi, oraz procesem zużycia j wytwarzania gazów przez tkanki. Powstawanie energii jest bowiem związane z procesem utleniania i redukcji ciał wewnątrzko- komórkowych, które wskutek tego procesu ulegają rozpadowi i uwalniają energię w postaci cieplnej, chemicznej, mechanicznej, elektrycznej i promienistej. Jeden rodzaj energii może przechodzić w drugi. Utlenianie jest procesem przyłączenia tlenu oxydatio albo odłączenia wodoru dehydratatio czy też utraty elektronu. W zagadnieniu mechanizmu oddychania tkankowego wysuwają się na czoło dwie teorie, które są najbardziej uzasadnione. Continue reading „ODDYCHANIE TKANKOWE”