Mononitrate izosorbidu w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową ad 5

Średnie dobowe jednostki przyspieszenia, oceniane przez dwa przyspieszeniomierze noszone przez każdego pacjenta, były silnie skorelowane (r = 0,99) (ryc. S3 w dodatkowym dodatku). Tabela 2. Tabela 2. Skuteczność i bezpieczeństwo Punkt końcowy. Rysunek 1. Rysunek 1. Pierwotne i wtórne punkty końcowe dla poziomów aktywności. Pokazano bezwzględne wartości i różnice między dwoma terapiami (mononitrat izosorbidu minus placebo) dla średniego dobowego arbitralnego przyspieszeniomierza jednostki (panel A) i godziny aktywności na dzień (panel B) podczas fazy 120 mg oraz dla dziennych dowolnych jednostek przyspieszeniomierza dla wszystkich trzech dawek (30 mg, 60 mg i 120 mg) łącznie (panel C). Arbitralne jednostki przyspieszeniomierza były przechowywane jako 15-minutowe skumulowane jednostki przyspieszenia (96 punktów danych na dzień) i były sumowane w ciągu 24 godzin, aby zapewnić dzienne jednostki przyspieszenia. Paski I wskazują 95% przedziały ufności.
W przypadku pierwszorzędowego punktu końcowego dla średnich dziennych jednostek przyspieszenia podczas fazy 120 mg wystąpił nieistotny trend (P = 0,06) w kierunku niższej aktywności podczas przyjmowania monoazotanu izosorbidu niż podczas przyjmowania placebo, z efektem leczenia -381 przyspieszeniomierzy dziennie (95% przedział ufności [CI], -780 do 17) (tabela 2 i wykres 1A). Podobne efekty leczenia ujawniono na podstawie analizy wrażliwości z zastosowaniem wielokrotnego imputacji (-45 jednostek akcelerometru na dzień, 95% CI, -754 do 23, P = 0,07), analizy podzielonego t-testu crossover (-402 jednostek przyspieszeniomierza na dzień; 95% CI, -794 do -9, P = 0,04), a analiza ograniczona do pacjentów, którzy otrzymywali badany lek podczas oceny punktu końcowego (-306 przyspieszeniomierzy na dzień, 95% CI, -745 do 141; P = 0,18).
Ryc. 2. Zmiana poziomów aktywności wraz ze wzrostem dawek mononitratu izosorbidu lub placebo. Wyrażono zmiany w stosunku do wartości początkowej w dziennych jednostkach przyspieszeniomierza dobowych zgodnie z dawką monoazotanu izosorbidu i placebo w dwóch badanych grupach oraz odpowiednią terapię. różnice (wartość dawki minus wartość początkowa). Wśród pacjentów, którzy otrzymali placebo, 89 otrzymywało dawkę 30 mg, 91 otrzymywało dawkę 60 mg, a 93 otrzymywało dawkę 120 mg. Wśród pacjentów, którzy otrzymali monoazotan izosorbidu, 85 otrzymywało dawkę 30 mg, 87 otrzymywało dawkę 60 mg, a 89 otrzymywało dawkę 120 mg. Paski I wskazują 95% przedziały ufności.
Rysunek 3. Rysunek 3. Średnie dzienne jednostki akcelerometryczne według podgrup. Wyświetlane są średnie dzienne arbitralne jednostki przyspieszenia w każdej z wcześniej określonych podgrup oraz różnice między grupami leczenia i 95% przedziały ufności. Termin tolerancja azotanów odnosi się do zmniejszającego się działania azotanów u pacjentów po długotrwałej ekspozycji na tę klasę leków. Inhibitory tolerancji azotanów obejmują antagonistów renina-angiotensyna-aldosteron, karwedilol, statyny i hydralazynę. Ponieważ tylko czterech pacjentów było leczonych hydralazyną, analiza podgrup dla samej tej zmiennej nie została przedstawiona. ACE oznacza enzym konwertujący angiotensynę, bloker receptora angiotensyny ARB, elektrokardiograf EKG i N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny NT-proBNP.
Pacjenci byli aktywni przez mniej godzin w ciągu dnia (-0,30 godziny, 95% CI, -0,55 do -0,05; P = 0,02) podczas fazy 120 mg otrzymywania monoazotanu izosorbidu w porównaniu z placebo (Tabela 2 i Figura 1B)
[przypisy: dentystyka, oprogramowanie stomatologiczne, protetyka na implantach ]

Powiązane tematy z artykułem: dentystyka oprogramowanie stomatologiczne protetyka na implantach